Uzupełnienie brakujących zębów za pomocą implantów w miejscu lewej górnej piątki (25) i szóstki (26). Ze względu na niewystarczającą ilość kości konieczne było podniesienie dna zatoki szczękowej (sinuslift) z wykorzystaniem metody Water Lift i osteodensyfikacji Versah.
W miejscu 25 było 5,4 mm kości, w miejscu 26 7,3 mm kości przy planowanym implancie 8,5 mm. Widoczne na tomografii wygórowanie powyżej implantów jest materiałem kościozastępczym uzyskanym z krwi pacjenta i banku kości: PRF + biobank, czyli stickybone.
Dzięki obecności naczyniowych czynników wzrostu (VEGF) oraz białek morfogenetycznych kości (BMP), PRF powoduje lepsze i szybsze gojenie tkanek, nasila regenerację i zwiększa szansę na przyjęcie się biomateriału.
Ze względu na obecność materiału obcego pozostałego po dawnym leczeniu kanałowym przy 26, w sąsiedztwie zatoki zdecydowano o wprowadzeniu implantu bardziej podniebiennie, wykorzystując jednocześnie obecność przegrody w zatoce zapewniającej dodatkowe ukrwienie.
Dokumentacja obrazowa pozwala kontrolować relację planowanych implantów do struktur anatomicznych oraz ocenić warunki kostne przed zabiegiem i po jego wykonaniu.
Każdy etap leczenia implantologicznego wymaga zestawienia planu protetycznego z możliwościami chirurgicznymi, tak aby odbudowa była funkcjonalna, estetyczna i możliwie przewidywalna.
Analiza kolejnych przekrojów pomaga ocenić położenie implantów, zakres odbudowy kości i bezpieczeństwo zaplanowanej pozycji względem zatoki szczękowej.
Tak prowadzona dokumentacja ułatwia rozmowę z pacjentem i pozwala jasno pokazać, dlaczego leczenie implantologiczne bywa procesem kilkuetapowym.
